Αν ανησυχείτε για την ασφάλεια των δεδομένων σας όταν συνδέεστε στο διαδίκτυο από τα Windows, είναι φυσιολογικό να μπερδεύεστε με έννοιες όπως TLS, SSL, VPN, OpenVPN και IPsec . Με την πρώτη ματιά, φαίνονται ίδιες (όλες «κρυπτογραφούν» κάτι), αλλά στην πραγματικότητα λύνουν διαφορετικά προβλήματα και χρησιμοποιούνται σε διαφορετικά επίπεδα της επικοινωνίας.
Πριν βιαστείτε να εγκαταστήσετε μια εφαρμογή VPN ή να πειράσετε τις προηγμένες ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησής σας, είναι καλή ιδέα να κατανοήσετε ακριβώς τι είναι το TLS, τι είναι ένα VPN, για ποια πρωτόκολλα όπως το SSL ή το IPsec είναι και, πάνω απ' όλα, σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να χρησιμοποιείτε το καθένα στον υπολογιστή σας με Windows. Ας το δούμε με ψυχραιμία, αλλά χωρίς περιττή τεχνική ορολογία.
Τι είναι το TLS και πώς διαφέρει από το SSL;
Όταν ακούτε για "πιστοποιητικό SSL", "ασφαλή ιστότοπο" ή βλέπετε το εικονίδιο λουκέτου στο πρόγραμμα περιήγησής σας, αυτό που στην πραγματικότητα χρησιμοποιείται σήμερα είναι το TLS (Transport Layer Security) , το τυπικό πρωτόκολλο που κρυπτογραφεί δεδομένα μεταξύ της συσκευής σας και ενός διακομιστή στο διαδίκτυο. Το SSL ήταν ο προκάτοχός του, αλλά πλέον θεωρείται μη ασφαλές και έχει σταδιακά καταργηθεί από τα σύγχρονα συστήματα.
Μπορούμε να πούμε ότι το TLS είναι ένα πρωτόκολλο κρυπτογράφησης επιπέδου μεταφοράς , το οποίο διασφαλίζει ότι τα δεδομένα που ταξιδεύουν μεταξύ πελάτη και διακομιστή δεν μπορούν να διαβαστούν ή να χειραγωγηθούν εύκολα από τρίτους. Κάνει δύο βασικά πράγματα: προστατεύει την εμπιστευτικότητα των δεδομένων και εγγυάται ότι δεν έχουν τροποποιηθεί στην πορεία.
Τα SSL και TLS είχαν διαφορετικές εκδόσεις με την πάροδο των ετών. Ωστόσο, το SSL έχει καταστεί παρωχημένο εδώ και πολύ καιρό. Στην πραγματικότητα, έχει απενεργοποιηθεί σε αξιόπιστα προγράμματα περιήγησης και υπηρεσίες. Ορισμένοι πάροχοι εξακολουθούν να αναφέρονται σε "πιστοποιητικά SSL" από συνήθεια, παρόλο που στην πράξη πρόκειται για πιστοποιητικά TLS και χρησιμοποιούν μόνο σύγχρονες εκδόσεις του πρωτοκόλλου.
Πώς λειτουργεί το TLS: κρυπτογράφηση, χειραψία και πιστοποιητικά
Για να λειτουργήσει μια σύνδεση TLS (για παράδειγμα, κατά την πρόσβαση σε έναν ιστότοπο με HTTPS), λαμβάνει χώρα μια αυτόματη διαδικασία που ονομάζεται χειραψία TLS μεταξύ του προγράμματος περιήγησής σας και του διακομιστή . Είναι διαφανής για εσάς, αλλά αποτελεί το θεμέλιο κάθε ασφάλειας.
Κατά τη διάρκεια αυτής της χειραψίας, ο πελάτης και ο διακομιστής ανταλλάσσουν πληροφορίες για να επιλέξουν αλγόριθμους κρυπτογράφησης, να επαληθεύσουν ο ένας τον άλλον και να δημιουργήσουν προσωρινά κλειδιά που θα χρησιμοποιηθούν μόνο σε αυτήν την περίοδο λειτουργίας. Αυτή η διαπραγμάτευση βασίζεται στην κρυπτογραφία δημόσιου κλειδιού και στα ψηφιακά πιστοποιητικά που εκδίδονται από τις αρχές έκδοσης πιστοποιητικών (CA).
Τα πιστοποιητικά επιτρέπουν στο πρόγραμμα περιήγησής σας να επαληθεύσει την ταυτότητα του διακομιστή. Περιλαμβάνουν το όνομα τομέα, το δημόσιο κλειδί, τον εκδότη του πιστοποιητικού, τον κάτοχο, τις ημερομηνίες ισχύος και άλλες πληροφορίες, όπως υποτομείς και επιτρεπόμενες χρήσεις. Χωρίς έγκυρο πιστοποιητικό, το πρόγραμμα περιήγησής σας θα εμφανίζει προειδοποιήσεις ασφαλείας.
Όσον αφορά την ασφάλεια, το TLS καλύπτει τρεις βασικούς πυλώνες:
- Έλεγχος ταυτότητας (να ξέρεις με ποιον μιλάς).
- Εμπιστευτικότητα (ότι κανείς δεν διαβάζει τα δεδομένα).
- Ακεραιότητα (διασφαλίζοντας ότι το περιεχόμενο δεν έχει τροποποιηθεί). Αυτό επιτυγχάνεται με συνδυασμούς αλγορίθμων συμμετρικής κρυπτογράφησης, συναρτήσεων κατακερματισμού και κωδικών ελέγχου ταυτότητας μηνυμάτων (MAC ή HMAC).
Εκδόσεις TLS: από 1.0 έως 1.3
Με την πάροδο του χρόνου, το TLS έχει εξελιχθεί για να επιδιορθώνει τα τρωτά σημεία και να βελτιώνει την απόδοση. Οι εκδόσεις 1.0 και 1.1 του TLS κυκλοφόρησαν το 1999 και το 2006 αντίστοιχα και πλέον θεωρούνται ξεπερασμένες και ευάλωτες. Επομένως, τα σύγχρονα προγράμματα περιήγησης δεν τα υποστηρίζουν πλέον.
Η πιο διαδεδομένη έκδοση αυτή τη στιγμή είναι το TLS 1.2 , που κυκλοφόρησε το 2008. Παραμένει πολύ ισχυρό και είναι εγκατεστημένο στους περισσότερους διακομιστές και υπηρεσίες. Παρόλα αυτά, συνιστάται ήδη η μετάβαση στο TLS 1.3 σε νέα περιβάλλοντα ή κατά την ενημέρωση μιας υπηρεσίας.
Με το TLS 1.3 , που κυκλοφόρησε το 2018, το πρωτόκολλο απλοποιήθηκε και οι αδύναμοι αλγόριθμοι εξαλείφθηκαν. Η απόδοση βελτιώθηκε επίσης με τη μείωση του αριθμού των βημάτων χειραψίας και οι απαιτήσεις ασφαλείας ενισχύθηκαν. Επιπλέον, υποστηρίζονται σύγχρονοι κρυπτογράφοι όπως οι AES-GCM και ChaCha20-Poly1305 και διευκολύνεται η μελλοντική ενσωμάτωση μετα-κβαντικών αλγορίθμων.
Ένα σημαντικό σημείο είναι ότι το TLS 1.3 δεν είναι πλέον συμβατό με το SSL , το οποίο αποτρέπει επιθέσεις υποβάθμισης όπου ένας εισβολέας επιβάλλει τη χρήση παλαιότερων, μη ασφαλών εκδόσεων, όπως συνέβη με τα τρωτά σημεία τύπου POODLE.
Βασικές διαφορές μεταξύ SSL και TLS
Αν και εννοιολογικά το SSL και το TLS κάνουν το ίδιο πράγμα, υπάρχουν τεχνικές λεπτομέρειες που κάνουν όλη τη διαφορά. Το TLS βελτιώνει το παλαιότερο SSL σε διάφορους τομείς, τόσο όσον αφορά την ασφάλεια όσο και την απόδοση , και γι' αυτό έχει γίνει το τρέχον πρότυπο.
- Διαδικασία χειραψίαςΤο TLS εισάγει ταχύτερες και πιο αποτελεσματικές μεθόδους, μειώνοντας την καθυστέρηση σε σύγκριση με τις χειραψίες SSL, οι οποίες ήταν λιγότερο βελτιστοποιημένες και επιβάρυναν περισσότερο τον χρόνο φόρτωσης των ιστοσελίδων.
- Έλεγχος ταυτότητας και ακεραιότηταΤο SSL βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε αλγόριθμους που είναι πλέον προβληματικοί ή αδύναμοι, όπως ο MD5, ενώ το TLS χρησιμοποιεί HMAC με ισχυρότερες συναρτήσεις κατακερματισμού και σύγχρονες σουίτες κρυπτογράφησης. Αυτό μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο επιθέσεων man-in-the-middle.
- Ειδοποιήσεις σφάλματοςΣε παλαιότερες εκδόσεις, πολλές ειδοποιήσεις αποστέλλονταν σε απλό κείμενο, κάτι που διορθώνει το TLS 1.3 κρυπτογραφώντας όλα τα μηνύματα ειδοποιήσεων μόλις δημιουργηθεί η σύνδεση, έτσι ώστε ένας εισβολέας να μην μπορεί να εξαγάγει πληροφορίες σχετικά με τη συμπεριφορά της συνεδρίας.
- Σουίτες κρυπτογράφησηςΤο TLS επιλέγει και επιβάλλει ισχυρότερη κρυπτογράφηση, απορρίπτοντας τις πιο αδύναμες επιλογές που κληρονομούνται από το SSL. Αυτό ελαχιστοποιεί το περιθώριο σφάλματος σε περίπτωση λανθασμένης ρύθμισης παραμέτρων ενός διακομιστή και διατηρεί ένα πιο σταθερό επίπεδο ασφάλειας.
Χρησιμοποιεί όντως το HTTPS SSL ή TLS;
Για χρόνια, το HTTPS αναφερόταν ως "HTTP μέσω SSL", αλλά μέχρι το 2026 σχεδόν κανένας σοβαρός ιστότοπος δεν διατηρεί υποστήριξη SSL . Αυτό που χρησιμοποιείται πλέον ευρέως είναι το HTTPS μέσω TLS 1.2 και, ολοένα και περισσότερο, μέσω TLS 1.3.
Λιγότερο από το 1% των ιστότοπων εξακολουθούν να υποστηρίζουν το SSL σε κάποια μορφή, ενώ σχεδόν όλοι λειτουργούν με το TLS 1.2 και η μεγάλη πλειοψηφία υποστηρίζει επίσης το TLS 1.3. Σε επίπεδο χρήστη, βλέπετε μόνο το λουκέτο και το "https://", αλλά στο παρασκήνιο αυτό το πρωτόκολλο ασφαλείας λειτουργεί.
Όταν εισέρχεστε σε έναν ιστότοπο και πληκτρολογείτε τον αριθμό της κάρτας σας, τα διαπιστευτήριά σας ή τα προσωπικά σας δεδομένα, το TLS κρυπτογραφεί αυτές τις επικοινωνίες έτσι ώστε, ακόμη και αν κάποιος παρεμποδίσει την κίνηση στο δίκτυο, να βλέπει μόνο ακατανόητα δεδομένα.
Εκτός από την κρυπτογράφηση, το πρόγραμμα περιήγησης εκτελεί μια σειρά από ολοκληρωμένους ελέγχους στο πιστοποιητικό του ιστότοπου: ακεραιότητα υπογραφής, ημερομηνία λήξης, πιθανή ανάκληση (μέσω OCSP), νομιμότητα εκδότη, αντιστοιχία με τον τομέα, επιτρεπόμενες χρήσεις και περιορισμούς πολιτικής, μεταξύ άλλων. Οποιαδήποτε κρίσιμη αποτυχία σε αυτήν την αλυσίδα έχει ως αποτέλεσμα μια προειδοποίηση ή αποκλεισμό σύνδεσης.
Χάρη σε αυτήν τη διαδικασία επικύρωσης, το πρόγραμμα περιήγησης δημιουργεί μια ασφαλή σύνδεση HTTPS μόνο εάν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις. Εάν κάτι δεν πάει καλά, θα δείτε μηνύματα όπως "ο ιστότοπος δεν είναι ασφαλής", πιστοποιητικά που έχουν λήξει ή παρόμοιες προειδοποιήσεις που δεν πρέπει να αγνοηθούν.
Πιστοποιητικά SSL/TLS: Τι είναι και ποιοι τύποι υπάρχουν
Τα πιστοποιητικά που επιτρέπουν το HTTPS και άλλες ασφαλείς επικοινωνίες βασίζονται σε υποδομή δημόσιου κλειδιού (PKI) . Μια αρχή έκδοσης πιστοποιητικών (CA) εκδίδει ένα πιστοποιητικό αφού επαληθεύσει ορισμένα δεδομένα του αιτούντος και το υπογράψει με το ιδιωτικό της κλειδί.
Το πιστοποιητικό περιλαμβάνει στοιχεία όπως οι επεκτάσεις Κοινό Όνομα (CN) και συχνά Εναλλακτικό Όνομα Υποκειμένου (SAN) για την προστασία πολλαπλών τομέων ή υποτομέων με ένα μόνο πιστοποιητικό. Καθορίζει επίσης τον τύπο επικύρωσης, την περίοδο ισχύος και το σχετικό δημόσιο κλειδί.
Υπάρχουν διάφορα επίπεδα επικύρωσης:
- Πιστοποιητικά DV (Επικύρωση Τομέα). Επαληθεύουν μόνο ότι ο αιτών ελέγχει τον τομέα.
- Πιστοποιητικά OV (Επικύρωση Οργανισμού)Επιβεβαιώνουν επίσης την ύπαρξη της εταιρείας.
- Πιστοποιητικά EV (Εκτεταμένης Επικύρωσης). Εφαρμόζουν μια αυστηρότερη διαδικασία επαλήθευσης στην οντότητα, αν και ο οπτικός δείκτης τους χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο στα προγράμματα περιήγησης.
Υπάρχουν επίσης ειδικά πιστοποιητικά, όπως τα πιστοποιητικά wildcard , τα οποία προστατεύουν έναν τομέα και όλους τους υποτομείς ανώτατου επιπέδου του, ή πιστοποιητικά SAN, σχεδιασμένα να καλύπτουν πολλά διαφορετικά ονόματα (ιδανικά σε σύνθετα εταιρικά περιβάλλοντα).
Κατά τη δημιουργία ενός πιστοποιητικού, δημιουργείται πρώτα ένα Αίτημα Υπογραφής Πιστοποιητικού (CSR) , το οποίο περιέχει το δημόσιο κλειδί και τα δεδομένα ταυτότητας του διακομιστή. Αυτό το αίτημα αποστέλλεται στην Αρχή Πιστοποίησης (CA), η οποία, μετά την επικύρωση των πληροφοριών, εκδίδει το υπογεγραμμένο πιστοποιητικό για εγκατάσταση στον διακομιστή.
Τι είναι ένα VPN και τι λύνει που δεν καλύπτει το TLS;
Ενώ το TLS προστατεύει συγκεκριμένες συνδέσεις (για παράδειγμα, μεταξύ του προγράμματος περιήγησής σας και ενός ιστότοπου), ένα VPN προστατεύει όλη την κίνηση δικτύου από τη συσκευή σας ή από ένα μέρος του δικτύου . Με άλλα λόγια, λειτουργεί σαν μια «κρυπτογραφημένη σήραγγα» από την οποία διέρχεται όλη η κίνηση σας πριν φτάσει στο διαδίκτυο.
Τεχνικά, ένα VPN είναι ένα εικονικό ιδιωτικό δίκτυο που λειτουργεί μέσω ενός δημόσιου δικτύου (του Διαδικτύου). Ενσωματώνει και κρυπτογραφεί πακέτα δεδομένων έτσι ώστε, από έξω, να φαίνεται ότι όλα ρέουν μεταξύ του υπολογιστή σας και του διακομιστή VPN, παρόλο που στην πραγματικότητα δρομολογούνται σε πολλές διαφορετικές υπηρεσίες.
Αυτό επιτρέπει αρκετές ενδιαφέρουσες χρήσεις: απόκρυψη της πραγματικής σας διεύθυνσης IP πίσω από την IP του διακομιστή VPN, απομακρυσμένη πρόσβαση σε εσωτερικούς πόρους μιας εταιρείας ή οικιακού δικτύου, παράκαμψη γεωγραφικών περιορισμών και ενίσχυση της ασφάλειας κατά τη σύνδεση σε αναξιόπιστα δημόσια δίκτυα WiFi.
Σε αντίθεση με το TLS, το οποίο σχετίζεται με συγκεκριμένα πρωτόκολλα όπως το HTTPS ή το FTPS, ένα VPN λειτουργεί σε χαμηλότερα επίπεδα της στοίβας δικτύου (σε επίπεδο IP ή ακόμα και σύνδεσης), επομένως "τυλίγει" σχεδόν όλα όσα κάνει ο υπολογιστής σας χωρίς να χρειάζεται να το γνωρίζουν οι εφαρμογές.
Στα Windows, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ενσωματωμένα προγράμματα-πελάτες VPN (για IPsec, για παράδειγμα) ή εφαρμογές τρίτων που υλοποιούν πρωτόκολλα όπως OpenVPN, WireGuard ή άλλα ιδιόκτητα . Κάθε ένα έχει τα πλεονεκτήματά του, αλλά όλα μοιράζονται την ιδέα της δημιουργίας μιας κρυπτογραφημένης σήραγγας σε έναν απομακρυσμένο διακομιστή.
Διαφορές μεταξύ SSL/TLS VPN και IPsec VPN
Στον κόσμο των VPN, υπάρχουν δύο κύριες οικογένειες που πρέπει να διακριθούν: τα SSL/TLS VPN και τα VPN που βασίζονται σε IPsec . Και τα δύο παρέχουν κρυπτογραφημένη σήραγγα, αλλά το κάνουν σε επίπεδα και με διαφορετικές τεχνολογίες.
Τα VPN SSL/TLS (συχνά ονομάζονται απλώς "SSL VPN") βασίζονται στο TLS, το ίδιο πρωτόκολλο που χρησιμοποιείται για το HTTPS. Δημοφιλή πρωτόκολλα όπως το OpenVPN λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο: δημιουργούν μια κρυπτογραφημένη σήραγγα που συνήθως χρησιμοποιεί τη θύρα TCP ή UDP 443, διευκολύνοντας την παράκαμψη των τείχων προστασίας και των proxies.
Σε αυτόν τον τύπο VPN, ο έλεγχος ταυτότητας και η κρυπτογράφηση βασίζονται σε πιστοποιητικά X.509, δημόσια και ιδιωτικά κλειδιά και παραμέτρους όπως το Diffie-Hellman για ασφαλή ανταλλαγή κλειδιών. Πρόκειται για μια εξαιρετικά ευέλικτη λύση, ιδιαίτερα χρήσιμη για απομακρυσμένη πρόσβαση από μεμονωμένους χρήστες από Windows, macOS ή κινητές συσκευές.
Από την άλλη πλευρά, τα VPN IPsec χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο IPsec (Internet Protocol Security) , το οποίο λειτουργεί απευθείας σε επίπεδο δικτύου (επίπεδο 3). Το IPsec παρέχει έλεγχο ταυτότητας, ακεραιότητα και κρυπτογράφηση σε πακέτα IP μέσω διαφόρων λειτουργιών και αλγορίθμων.
Τα IPsec VPN είναι πολύ συνηθισμένα σε εταιρικά περιβάλλοντα για τη σύνδεση ολόκληρων δικτύων (Net-to-Net) ή για την υλοποίηση λύσεων απομακρυσμένης πρόσβασης ενσωματωμένων στο λειτουργικό σύστημα, καθώς τα Windows έχουν συμπεριλάβει υποστήριξη για IPsec εδώ και χρόνια.
Κανονισμοί και πρότυπα που υποστηρίζουν τη χρήση VPN και TLS
Τόσο το TLS όσο και τα VPN δεν αποτελούν απλώς μια τεχνική σύσταση. Σε πολλές περιπτώσεις, αποτελούν απαίτηση για τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς προστασίας δεδομένων και τα πρότυπα ασφαλείας. Μάλιστα, πολλά κανονιστικά πλαίσια τα αναφέρουν ρητά ή σιωπηρά.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο ΓΚΠΔ επιμένει ότι τα προσωπικά δεδομένα πρέπει να προστατεύονται με κατάλληλα τεχνικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της κρυπτογράφησης. Η χρήση TLS για διαδικτυακές επικοινωνίες και VPN για απομακρυσμένη πρόσβαση σε συστήματα που περιέχουν ευαίσθητα δεδομένα ταιριάζει απόλυτα σε αυτήν την προσέγγιση.
Στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, κανονισμοί όπως ο HIPAA (στις Ηνωμένες Πολιτείες) απαιτούν την προστασία του απορρήτου των ιατρικών πληροφοριών, κάτι που στην πράξη σημαίνει κρυπτογράφηση δεδομένων κατά τη μεταφορά χρησιμοποιώντας TLS και συχνά ενθυλάκωση της εσωτερικής πρόσβασης μέσω VPN.
Άλλα πρότυπα όπως το PCI-DSS, το οποίο απευθύνεται στη διαχείριση δεδομένων πιστωτικών καρτών, απαιτούν σαφώς τη χρήση ισχυρής κρυπτογράφησης στις επικοινωνίες και την απομακρυσμένη πρόσβαση διαχειριστή, η οποία συνήθως μεταφράζεται σε ασφαλές HTTPS και σωστά διαμορφωμένα VPN.
Πολλές τεχνικές προδιαγραφές για δημόσιες ή ιδιωτικές συμβάσεις απαιτούν ρητά τη χρήση TLS 1.2 ή νεότερης έκδοσης και IPsec ή SSL/TLS VPN για την εγγύηση της ασφάλειας των συνδέσεων μεταξύ ιστότοπων και χρηστών , γεγονός που δείχνει ότι αυτές οι τεχνολογίες αποτελούν ήδη ένα de facto πρότυπο.
Πότε να χρησιμοποιώ TLS και πότε VPN στα Windows;
Σε έναν υπολογιστή με Windows, τα TLS και τα VPN δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Αντίθετα, αλληλοσυμπληρώνονται. Η επιλογή εξαρτάται από το πρόβλημα που θέλετε να λύσετε, επομένως είναι σημαντικό να κατανοήσετε τι προσφέρει κάθε τεχνολογία στην καθημερινή χρήση.
Αν θέλετε απλώς να περιηγηθείτε στο διαδίκτυο με ασφάλεια, να εισαγάγετε κωδικούς πρόσβασης ή να πληρώσετε με κάρτα σε έναν ιστότοπο, το πρόγραμμα περιήγησής σας πρέπει να δημιουργήσει συνδέσεις HTTPS με βάση το TLS . Δεν χρειάζεστε VPN μόνο για να δείτε έναν ασφαλή ιστότοπο, αρκεί ο ιστότοπος να έχει ρυθμιστεί σωστά.
Από την άλλη πλευρά, εάν χρειάζεται να συνδεθείτε από το σπίτι στο εσωτερικό δίκτυο της εταιρείας σας, να αποκτήσετε πρόσβαση σε κοινόχρηστους φακέλους ή να χρησιμοποιήσετε εκτυπωτές γραφείου, τότε μιλάμε για ένα τυπικό σενάριο χρήσης VPN στα Windows . Η σήραγγα VPN θα σας δώσει μια εσωτερική διεύθυνση IP και διαδρομές προς αυτούς τους πόρους.
Ένας άλλος λόγος για να εξετάσετε το ενδεχόμενο χρήσης ενός VPN είναι όταν συνδέεστε συχνά σε δημόσια Wi-Fi (καφετέριες, ξενοδοχεία, αεροδρόμια). Παρόλο που πολλοί ιστότοποι χρησιμοποιούν HTTPS, ορισμένες υπηρεσίες και εφαρμογές εξακολουθούν να μην κρυπτογραφούν όλη την επισκεψιμότητά τους και ένα VPN μπορεί να προσφέρει ένα επιπλέον επίπεδο προστασίας για τις υπόλοιπες συνδέσεις σας.
Τέλος, εάν ο στόχος σας είναι να αλλάξετε την φαινομενική σας τοποθεσία (για παράδειγμα, για να αποκτήσετε πρόσβαση σε περιεχόμενο με περιορισμούς χώρας), το TLS δεν θα σας βοηθήσει καθόλου. Σε αυτήν την περίπτωση, χρειάζεστε ένα εμπορικό VPN με διακομιστές στην περιοχή που σας ενδιαφέρει, επειδή το VPN κρύβει την πραγματική σας διεύθυνση IP πίσω από τη διεύθυνση IP του απομακρυσμένου διακομιστή.
Πώς να ρυθμίσετε VPN SSL/TLS με OpenVPN (επισκόπηση)
Το OpenVPN είναι ένα από τα πιο γνωστά και πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα πρωτόκολλα VPN, ειδικά σε περιβάλλοντα Linux, και είναι επίσης ενσωματωμένο σε πολλά προγράμματα-πελάτες Windows. Βασίζεται σε πιστοποιητικά OpenSSL και X.509 για την εφαρμογή κρυπτογράφησης SSL/TLS.
Σε αυτό το μοντέλο, συνήθως δημιουργείται πρώτα μια μικρή εσωτερική αρχή έκδοσης πιστοποιητικών (CA) χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως το easy-RSA. Από εκεί, δημιουργούνται πιστοποιητικά για τον διακομιστή VPN και για κάθε πελάτη, καθώς και οι παράμετροι Diffie-Hellman που είναι απαραίτητες για την ανταλλαγή κλειδιών.
Τα τυπικά αρχεία περιλαμβάνουν το πιστοποιητικό CA (π.χ., ca.crt ), το πιστοποιητικό διακομιστή και το ιδιωτικό του κλειδί (server.crt, server.key), τις παραμέτρους DH (dh.pem) και, για κάθε χρήστη, το δικό του πιστοποιητικό και ζεύγος κλειδιών (client.crt, client.key).
Από την πλευρά του διακομιστή, το OpenVPN έχει ρυθμιστεί ώστε να δημιουργεί μια εικονική διεπαφή (tun ή tap), να ορίζει το δίκτυο VPN, να καθορίζει τη διαδρομή προς κάθε αρχείο πιστοποιητικού και να ενεργοποιεί ή να απενεργοποιεί τη δρομολόγηση μεταξύ δικτύων . Η διαμόρφωση αλλάζει ελαφρώς ανάλογα με το αν χρησιμοποιείται η λειτουργία δρομολόγησης (IP tunnel) ή η λειτουργία γεφύρωσης.
Στον υπολογιστή-πελάτη των Windows, εγκαθίσταται το λογισμικό OpenVPN, τα απαραίτητα πιστοποιητικά αντιγράφονται στις κατάλληλες θέσεις και χρησιμοποιείται ένα αρχείο διαμόρφωσης που καθορίζει τη διεύθυνση IP ή τον τομέα του διακομιστή, τη θύρα, τον τύπο διεπαφής (tun/tap) και τη θέση του πιστοποιητικού . Όταν δημιουργηθεί η σύνδεση, εάν όλα είναι σωστά, δημιουργείται μια εικονική διεπαφή δικτύου και η κυκλοφορία δρομολογείται μέσω της σήραγγας.
Η κατανόηση του τι κάνει κάθε κομμάτι (TLS, παλαιό SSL, SSL/TLS VPN, IPsec) και του πώς ταιριάζει στο στυλ σύνδεσης των Windows σας, σας επιτρέπει να λαμβάνετε πολύ καλύτερες αποφάσεις: πότε να βασίζεστε στο λουκέτο του προγράμματος περιήγησης , πότε να ρυθμίζετε μια σήραγγα VPN και πώς να ρυθμίζετε και τα δύο για να εξισορροπείτε την ασφάλεια, την απόδοση και τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς χωρίς να περιπλέκετε υπερβολικά τα πράγματα.